شاید این جمعه بیاید شاید....
استفاده از مطالب این وبلاگ با ذکر صلوات به روح آسمانی حاج محمد رضا آقاسی مجاز می باشد.
آنقدرها هم که گفتیم وشنیدیم منتظر نبودیم!! اشتیاق آمدنت را فریاد زدیم ولی در هیاهوی زمان فراموش کردیم انتظار و عاشقی و دلدادگی چگونه است نوشتیم و سرودیم و خواندیم شعر هجرانت را ولی زندگیمان بی تو چه راحت گذشت!! شنیدیم که یادمان هستی و از حال ما با خبری همت کردیم ولحظه ای مهربانیت را تصور کردیم رمضان آمد و به نیمه رسید و گذشت و باز شمشیری بر فرق عدالت نشست و باز گفتیم شاید جمعه ای دیگر.... ولی هر چه که هستیم غروب آدینه آئینه دلمان تار میشود و غربت تمامی وجودمان را میگیرد شاید خود ندانیم چرا ولی دل بهانه ی تو را میگیرد و تورا میجوید تو ای صفای ضمیرم! چرا نمی آیی؟ چرا بهانه نگیرم؟ چرا نمی آیی؟ ................................. اگر حجاب ظهورت وجود تار من است خدا کند که بمیرم! چرا نمی آیی؟ ................................. تو امر کن سر خود را بدست می گیرم ببین چقدر دلیرم چرا نمی آیی؟ ................................. میان خلقت من با گل تو رابطه ای است من از تراب غدیرم، چرا نمی آیی؟ ................................. هوای دیدن سرداب غیبتت دارم به این رواق اسیرم، چرا نمی آیی؟ ................................. اگر چه نیست مرا قوتی چنان گردو به صرف نان و پنیرم چرا نمی آیی؟ در غروب چندمین سال طلوع دردها خواب می دیدم که در بیداریم در کوچه پس کوچه های کفر زده شام کاروانی از نور در حرکت است بانویی در دل محمل ودختری در آغوشش. حتی نگاه خسته اش هنوز به پیکرهای بی جان و سوخته از هجوم تازیانه جان میبخشد چه صبورانه دراین شامگاه زندگا نیش پای بر شام نهاده ونگاه غمزده اش بر دخترکان و حریم حسینش نگران است. ............................................ یادگار برادرم نور چشمانم حجت خدا امام زمان من علی جان تورا چه میشود؟ آتش افتاده به عمامه ات بوسه های عجول سنگ ها به مقدمت نگاه غیرتت بر حرم خیمه ی ماتم دلت در میان هلهله ورقص زنان شامی بر پای نیزهای خون چکان آه میدانم غمت را میخوانم نگاهت را سلسله های غمت بر دوش عمه علی جان صبور باش ....................... سکینه جان آرامش حسین من کمی دیگر تحمل کن نگاه پدر را ببین غمزده ی رخسار نیلی توست. ................... رباب دلشکسته ام علی اصغرت در آغوش مادرم زهرا ست اینقدر به دیدگان بسته ی علی بر روی نی نگاه نکن. ................................................ رقیه جان کبود ترین زهرا ی کاروان ام ابیهای برادرم چه قدر به آن نیزه مینگری؟ عمه را ببین مرا شمیم زهرایی تو حیدوار به شام آورده است عمه را در این شهر غم تنها نگذاری رقیه جان من بی تو چون حیدر بی زهرایم عزیزم در این خرابه چاهی برای گریه ی حیدرنیست این همه شتاب برای پر زدنت دلم را خون کرده کمی دیگر صبر کن گل چینان چمن در باغ خرابه پر پر ت میکنند. چند گاهی می شود که دلتنگی زود به زود دق الباب می کند خانه دل را؛ چنان برگ زرد و خشکی که حتی منتظر نسیمی هم نیست برای بریدن و افتادن. هر بار هم بهانه ای دست می دهد، اما همه بهانه هایی هستند بی بها! گاهی حتی بین خنده و گریه نیز فاصله ها محو می شوند! راستی خوش به حال شاعرها که در پیچ و خم قافیه و ردیف هایشان، غم های پنهانی شان را به لباس واژگان مزین می کنند! و از صفحه ی دلشان به صفحه ی کاغذ انتقال می دهند ! و خوشا به حال پروانه ها..... چرایش را تو خودت بهتر می دانی! ......................................................................... آن قدر چشم به آسمان دوخته ا م که دیگر ستاره ها هم چشم به راهی ام می کنند! اما من به دنبال تکه ابری هستم که بیاید و بر من ببارد! آب می خواهد این دل خشکی زده، باران می طلبد این صحرای وجود! ...................................................................... نمی دانم تا چند سطر و صفحه پر میشود از واژه ها، هر چقدر که باشد بی او، صفایی ندارد این نوشتن ها، خوب می دانم هر گونه تغزلی بی غزل وجود او، نه مطلعی دارد، نه مَخلصی! نه آغازی دارد نه پایانی اگر دعای من امشب به آسمان برسد رمق نمانده به جسمم, خدای من مددی! غمم ز دوری یار است، یار گمشدهام چه میشود كه بیاید سوار مشرقیام پر از لطافت گل میشود نسیم چمن گلاب و عطر بپاشید در مسیر ظهور همیشه منتظرم دركنار جاده عشق تمام ذهن مرا پر نموده این پرسش خدا كند كه در این روز, روسپید شویم یقین بدان كه اثر میكند دعای فرج شروع دفتر باور به نام او زیباست
می رسی از راه،
بی حضور آبی ات، ای تک سوار سبز پوش!
کوفه کوفه بی وفایی دیدم از نامردها
با توام موعود چشمان غزل بارانی ام
پاک کن از وسعت آیینه هامان گردها
مثل یک خورشید پاییز پر از بغض غروب
نور می پاشی سر دلمرده ها، دلسردها
تا طلوع روشنای چشم های ابری ات
چشم بر هم می گذارم بر عبور دردها
در مسیر کاروانی جاریم
کاروانی بی سر و بی سر پرست
غل به گردن- خشک لب - تاول بدست
کاروان از بس که آتش دیده بود
اشک در چشمانشان خشکیده بود
گمان كنم كه خدا هم به دادمان برسد
مگر ز تو به تن مردهام توان برسد
چه میشود خبر از یار بی نشان برسد؟
و بر پیاده ی خسته، توان و جان برسد؟
اگر به فصل خزان یار مهربان برسد
گمان كنم كه هر آن لحظه میهمان برسد!
كه پیك خوش خبر از سمت جمكران برسد
چه میكنیم اگر وقت امتحان برسد؟
چو كارنامه به آن مصلح جهان برسد
و از عنایت آن صاحبالزمان برسد
اگر كه ختم غزل هم به پای آن برسد
| Design By : Night Melody |
