شاید این جمعه بیاید شاید....

 دل خانه ی حق منتظر وچشم براه است.

 که از راه رسد یار وبرادرنه تنها که پیمبر/ زمینیست  بود جام به کف منتظر ساقی کوثر.

وتقویم ورق خورد....

 وآن لحظه ی موعود رسیده  شب از شهر پریده

همه جا غرق سرور وهمه جا غرق طرب شد شب سیزده ماه رجب شد.

سه روز است شده فاطمه بنت اسد داخل کعبه نشسته است میان دل کعبه

همه منتظر وچشم براهند که ناگاه از آن سینه ی افلاک چو پهنای زمین صاعقه ای خورد

که هوش از سر عالم همگی برد وناگاه صدایی به همه گفت:

یدالله رسیده  بیایید بدانید اسد الله رسیده .......

شده از نور وجودش همه جا سبز زمین سبزسما سبز دل بیت خدا سبز

به عالم بفرستاده به یاری رسولش نمک خلقت و آئینه ی خود را

علی آمد وبا آمدنش خانه ی حق چاک زده سینه ی خود را

شنیدند همه از دل کعبه صدای قدم فاطمه بنت اسد آمد و قنداقه ی حیدر روی دستش

علی آمد که عالم همه مستش که خدا بوسه به آئینه ی خود زد وهمان لحظه خدا

سنگ علی را بروی سینه ی خود زد.

وجبریل چنین گفت وچنین خواند:

الا مردم عالم نوشته شده بر عرش خدا با قلم حیدر کرار

خدا خلق نموده است جهان را وزمین را وزمان را ز غبار قدم حیدر کرار

 علی کیست ؟

همانی که بهشت است بنامش

نشسته چو کبوتر دل زارم لب بامش

فتاده است به دامش

علی آنکه خدا داده سلامش

علی کیست؟

همان  صاحب دلها همانی که خدا داده به او هستی خودرا

وهستی خدا کیست؟

   به جز حضرت زهرا(س)

 

 

نوشته شده توسط سید ایلیا در یکشنبه چهاردهم تیر 1388 ساعت 13:46 موضوع مناسبت ها | لینک ثابت