کلینی در کافی ومحمد بن مسعود عیاشی در تفسیر خود از عبدالله بن ابی یغفور

نقل کرده اند که گفت:

به امام صادق (ع) عرض کردم: من با مردم معاشرت میکنم خیلی تعجب می کنم از عده ای

که اهل ولایت ومحبت شما نیستند وفلان وفلان را دوست دارند ولی امانتدار وراستگو

هستند وبه عهد وپیمان خود وفا دارند  اما بعضی اشخاصی که اهل ولایت و محبت شما

هستند این امانت داری و راستگویی و وفا به عهد و پیمان در آنها نیست.

ابن ابی یغفور گوید:امام صادق (ع) در برابر من در حالیکه نشسته بود قرار گرفت

ومانند کسی که خشمناک باشد به من رو کرد وفرمود:

کسی که معتقد به ولایت پیشوای ستمگری باشد که از طرف خدا نیست دین ندارد

وکسی که معتقد به ولایت امام عادلی که از طرف خدا برگزیده شده است باشد بر

او ملامت وسر زنشی نیست.

میگوید عرض کردم:آن گروه دین ندارند و این گروه سزاوار سرزنش نیستند؟!

فرمود :بلی آنها دین ندارند واینها را نباید سرزنش کرد.

سپس فرمود :آیا کلام خدا را نشنیده ای که فرموده است:

خدا سرپرست و یاور کسانی است که ایمان آورده اند و آنها را از تاریکیها بطرف

روشنائی ها خارج میکند.

یعنی آنها را از تاریکی ها ی گناه بسوی روشنائی توبه و آمرزش خارج می کند (عاقبت به خیر

 میشوند)  بخاطر ولایتی که نسبت به امام عادل  بر گزیده  خدا دارند.

وبعد از آن خداوند تبارک وتعالی فرموده است:

وآنها که کافر گشتند سرپرست ایشان طاغوت است وآنها را خداوند از روشنائی

به تاریکی ها بیرون برده است.

(بر گرفته از کتاب قطره ای از دریای فضائل اهلبیت)

 

        


 

نوشته شده توسط سید ایلیا در یکشنبه سیزدهم آبان 1386 ساعت 16:49 موضوع احادیث | لینک ثابت